Witam chciejlistowo~!
Z dumą mogę oznajmić, że moja pierwsza chciejlista została całkowicie odhaczona~!
Taka lista to jednak przydatna rzecz - tak, to jakoś nigdy nie mogłam się zmobilizować, by odłożyć pieniądze; a teraz, mija ledwo pół roku od napisania jej, a ja już jestem w posiadaniu wszystkich jej pozycji~! Udało mi się zdobyć wszystkie rzeczy, włącznie z nowym pokojem i lustrzanką (*^▽^*)
Dlatego licząc, że uda mi się powtórzyć swój sukces, przedstawiam swojej chciejlisty część drugą, na której znalazły się głównie ubrania, buty i dodatki c:
Więc czas odpowiedzieć na pytanie,
Dlaczego chcę kupić sobie ludzkie narządy - czyli szafowa wariacja chciejlisty~
1. Creppersy
Tak szczerze, to pokochałam je dopiero niedawno.
Nie wiem dokładnie dlaczego, ale na pewno nie była to "miłość od pierwszego wejrzenia" x3
Najpierw wcale mi się nie podobały, a z czasem zaczęłam coraz bardziej się do nich przekonywać.
Teraz uważam, że są po prostu świetne~! (Szczególnie te na platformach c: )
2. Nerka
No bo przecież komu nie przyda się dodatkowa nereczka~? ;3
Ja na pewno nie pogardzę c: A już na pewno nie taką uroczą, jak ta ze zdjęcia.
Nerka jest raczej o wiele bezpieczniejsza niż plecak, który ciągle jest poza zasięgiem wzroku. Taka saszetka byłaby dla mnie niezwykle przydatna, zwłaszcza w trakcie moich szalonych wypraw na konwenty, koncerty i inne takie, bo wszystkie najważniejsze rzeczy miałabym "pod ręką".
3.Plecak kostka
Kolejna rzecz, której nazwa kojarzy mi się z ludzkim ciałem ~(*≧▽≦)~
Już od dawna marzy mi się własna kostka - była na mojej chciejliście już tak długo,
że o niej zapomniałam x3
Może to do mnie nie podobne, ale bardzo podoba mi się ten "metalowy" styl,
a taki plecak byłby dla mnie w sam raz~!
4.Torba 2D
Ponieważ uwielbiam być w posiadaniu dziwnych i wymyślnych, niepopularnych przedmiotów, odkąd tylko zobaczyłam ją na konwentowym-magnificonowym stoisku, wiedziałam, że muszę ją mieć~! Naprawdę wygląda jak żywcem wyciągnięta z komiksu ~(///*w*///)~ Jednak cena 179 zł nie zbyt mnie zachęciła, zwłaszcza, że na cały konwent miałam przeznaczone 150 zł ;-;
Z żalem wróciłam do domu, a wizje torby prześladowały mnie do czasu, gdy pomyślałam nieco i po prostu poszukałam jej w internecie. Jak się okazało, nie jest ona aż tak droga, a za konwentową cenę mogę kupić sobie takie dwie. Taniej niż w internecie to już chyba nie znajdę, więc nie pozostaje mi nic innego, niż zbieranie pieniążków~!
5.Japoński mundurek
Muszę sobie w końcu jakiś sprawić. No bo jak można być prawilnym fanem mango i animu bez takiego mundurka? .-. Poza tym, po prostu bardzo mi się podobają.(~ '3')~ Może nawet kiedyś pokuszę się o uszycie sobie takiego cudeńka? Nie wygląda na trudny ;3
6. Slip on
Oczywiście nie muszą być oryginalne, ponieważ zdecydowanie za szybko mi się nudzą i za szybko niszczę wszystkie butki ;-; Poluję na nie od dłuższego czasu na różnych targach, straganach, sklepach i stoiskach, ale nigdzie nie mogę znaleźć ładnego koloru ani mojego rozmiaru \(>.<')/ Czy już nigdy nie spotkam czarno-białych slip on'ów w rozmiarze 37~? .-. Jak wiadomo, nadzieja umiera ostatnia, więc ciągle szukam i poszukuję tej jedynej pary...
★☆★☆★
PS. Piszę tą notkę na tablecie, siedząc na plaży w Mielnie, proszę, wybaczcie mi literówki ;_;
Jak wrócę z wakacji, pojawię się z jakąś fajną notką c;
Witam sedrecznie~!
W dzisiejszej notce oddaję głos Krokodylkowi (aka. Kazia), która była na tyle miła, że zgodziła się na napisane recenzji swoich soczewczanów.
Zapraszam do czytania~!
Crazy Wild Eyes-Mad Hatter
Średnica (DIA): 14.0 mm
Materiał: Hydrogel Terpolymer
Uwodnienie: 45%
Tryb noszenia: roczny
Ilość soczewek w opakowaniu: 2 szt.
Krzywizna (BC): 8.6 mm
Cena (wraz z przesyłką): 52 zł.
Zamówienie i dostawa
Długo zastanawiałam się, który model soczewek wybrać. To moja pierwsza para, więc musiała to być przemyślana decyzja. Gdy uznałam, że do mojego cosplayu dobry będzie model Mad Hatter, poszukałam go na różnych stronach i wybrałam najtańszą opcję - padło na Allegro. Soczewki przyszły szybko, bo do tygodnia przy wybraniu przesyłki ekonomicznej, co jest niesamowitym wyczynem, jeśli chodzi o Pocztę Polską c;
Wygląd i krycie
Soczewki prezentują się lepiej w pudełku niż na oku. W pudełku są bardzo intensywne, a na oku ich kolor nie jest już tak wyrazisty, co jest dużym minusem. Dostrzec je można, jeżeli się ktoś dobrze przyjrzy. Co dziwniejsze, chodząc w nich w miejscach publicznych (m.in. w szkole) mało kto je dostrzegał. Jeżeli chodzi o krycie, to trudno mi się wypowiedzieć ponieważ mój naturalny kolor oczu to zielony, a soczewki też są tego koloru.
Wygoda
Nigdy wcześniej nie nosiłam soczewek, toteż sama myśl noszenia czegoś na oku wydawała mi się nieprzyjemna i niewygodna. Nie pomyliłam się zbytnio. Gdy po raz pierwszy je założyłam, czułam okropne drapanie. Przez chwilę widziałam świat na pomarańczowo. Wercol mówiła, że oko się przyzwyczai i dyskomfort minie. Po dłuższym czasie faktycznie przestało drapać, lecz nadal czułam uczucie posiadania czegoś na oku. Potem pojawiła się mgła, sądziłam że to chwilowe, ale za każdym razem, gdy je noszę, widzę mgłę. Nie mam pojęcia od jakich czynników jest to zależne. Kolejnym minusem jest to, że przy każdym zakładaniu soczewek sprawiają mi ból, który znika po mniej więcej 5 minutach.
Cena
Jeśli chodzi o cenę, nie wiem czy to dużo czy mało. Są to moje pierwsze soczewki więc trudno mi porównać. W każdym bądź razie, nie jest mi żal pieniędzy, które na nie wydałam. Myślę że jeszcze kupię soczewki z tej serii, by je potestować, ponieważ cena za roczne soczewki jest stosunkowo niska.
Witam piękniutko~!
Już na wstępie powiem, że jestem strasznie szczęśliwa!
W zeszłym tygodniu, w poniedziałek, dotarły do mnie (tak bardzo upragnione) różowe soczewki.
Już calutki tydzień się nimi jaram, pora więc na recenzji słów kilka.
Pamiętam, jak trzęsły mi się ręce, gdy wypełniałam wszystkie luki w moim zamówieniu. Pierwszy raz zamawiałam coś tak drogiego na zagranicznej stronie >.< Formularz zamawiania nie jest skomplikowany, ale w moim przypadku oczywiście coś poszło nie tak i poprawiałam go chyba z sześć razy .-. Ostatecznie (przy niewielkiej pomocy "Soczewkowej grupy wsparcia"), udało mi się zamówić swoje pierwsze soczeweczki z legendarnej wręcz strony - mianowicie, mowa tu o Pinky Paradise.
Kiedy zorientowałam się skąd idzie do mnie paczka, bardzo obawiałam się tego, że soczewy nie zdążą dotrzeć do mnie przed IEMami - ba, bałam się że nie zobaczę ich nawet na Boże Narodzenie!
Przesyłka z Chin szła do mnie miesiąc, więc nic dziwnego, że na myśl o paczce z Malezji nachodziły mnie same niezbyt optymistyczne wizje przyszłości.
Byłam więc w naprawdę wielkim szoku, kiedy - przy wyborze jednej z najtańszych przesyłek - zaledwie półtora tygodnia później mogłam się nimi cieszyć.
Wygląd
Soczewy bardzo powiększyły moje oczka - dzięki czarnej obwódce tęczówka wygląda na większą. Prezentują się naprawdę dobrze. Zdawać by się mogło, że to tylko oczy, ale kiedy je noszę kompletnie zmieniają mój wyraz twarzy. Niecodzienna barwa i efekt powiększenia sprawiają, że wyglądam jak istota z jakiegoś innego świata x3 To wyjaśnia, dlaczego jadąc autobusem miałam wrażenie, że wszyscy się na mnie patrzą c;
Krycie
Uważam, że Cloud Nine dosyć ładnie kryją moje jasnoniebieskie oczętka. Co prawda, kolor mógłby być jeszcze bardziej gradientowy, no ale nie wdawajmy się w szczegóły. Soczewczany, mimo to, dają radę i skutecznie zamieniają mnie w wampira ;3 Wiadomo - gdy jest bardzo jasno i źrenica ulega zwężeniu, mój niebieski jest nieco widoczny. Plusem tego, że kolor nie jest położony bliżej środka, jest to, że dla nosiciela soczewek nie jest on w ogóle widoczny i nie przeszkadza w spoglądaniu na ten jakże piękny świat x3
A, no i co się jeszcze koloru tyczy... Z daleka soczewczany przyjmują różnorakie kolorki ;-; Niektórzy twierdzą, że wyglądają na pomarańczowe, inni, że to zdecydowanie czerwony, a jeszcze inni, że się nie zmieniają i że to ciągle różowy. .-. Cóż, teraz rozumiem skąd wzięła się ta cała ostatnia afera z czarno-niebiesko-biało-złotą sukienką xD
Zdjęcie zrobiłam, kiedy lampa świeciła mi prosto w twarz
(źrenica była zwężona)
Wygoda
No... Tutaj to już troszkę gorzej. Z racji tego, że to moje pierwsze soczewczany, nie mam możliwości porównania ich z jakimiś innymi.
Oko raczej szybko się do nich przyzwyczaja. Co prawda nie są one jakieś mega wygodne, bo mimo dłuższego chodzenia cały czas się je czuje, to nie jest to jakieś bardzo przeszkadzające.
Jak dla mnie, soczewki są bardzo proste w zakładaniu - naprawdę, nie wiem jak, ale ubieram je o wiele szybciej niż te zwyczajne >.<
Pudełeczko, które dostałam razem
z soczewkami po wpisaniu specjalnego kodu.
Cena
Są to soczewki roczne, więc cena jak cena. Razem z przesyłką i kilkoma gratisikami (w tym to pudełeczko z rybkami) zapłaciłam łącznie 110 zł. Czy to dużo, czy to mało? Nie mam pojęcia, ale wcale nie żałuję, że zdecydowałam się właśnie na ten model.
Witam~!
Jeny, jak dawno mnie tutaj nie było... Aż mi trochę głupio, pisać tu coś po tak długim czasie. Chciałabym przeprosić, czy coś. Tak jak już wspominałam, trochę mi wstyd ;-;
Wiem, że to zbędne, ale mam potrzebę usprawiedliwienia się. Nie dałam rady wstawić notki w tym tygodniu, z dwóch powodów. Po pierwsze - nie mogłam jakoś zdecydować się, o czym pisać. Zaczęłam pisać kolejnego posta z cosplay'owej serii, ale jakoś straciłam chęć. Później jakoś takoś wyszło, że zabrałam się za koleje odsłony mojej play- i chciej- listy. Na tym obszarze również poległam w połowie,więc finalnie żadna z list się nie pojawiła. Miałam napisać posta także o ulubionych słodyczach, ale wyszło jak wyszło. Chciałam też napisać posta o moim ideale chłopaka, po czym stwierdziłam, że jakoś w sumie to mi się nie chce XD Przez pewien czas miałam rozkimnę, czy nie wrzucić czegoś o rzeczach, które mnie denerwują, ale ostatecznie postanowiłam, że taka notka pojawi się kiedy indziej.
I tak wyszło, że teraz piszę notkę o niczym. Ach, jak ja to kocham - tyle pomysłów, a chęci leżą i zdychają na podłodze.
Po drugie - ponieważ ferie zbliżają się do mojego województwa ogromnymi krokami, a co za tym idzie nawał sprawdzianów i kartkówek jest olbrzymi.
Nie no, żartuję - i tak się nie uczę XD
Jak więc marnuję swój czas, zamiast pisać kolejne notki?
Różnie to bywa.
Czasem zacznę coś sobie szyć - w poniedziałek zaczęłam szyć rękaw do Jinx, a w czwartek zabrałam się za spódniczkę;
Czasem czytam książki. Dodatkowo dołączyłam do akcji "Przeczytam 52 książki w 2015", co jeszcze bardziej motywuje mnie do czytania. Aktualnie pochłaniam "Kłamstwa Locke'a Lamory" i jak na razie jestem zachwycona! Pierwszy raz spotykam się z książką tego typu. Jak skończę, spodziewajcie się recenzji;
Czasem spotkam się z kimś tu i tam, albo ktoś się do mnie przytoczy - częściej to jednak to ja jestem odwiedzana, nie odwrotnie, ponieważ jestem typem, który mógłby siedzieć w domu 25 godzin na dobę, 8 dni w tygodniu c:
A często, a raczej najczęściej marnuję swój czas na Twisted Treeline i Crystal Scar. No cóż, niektórzy tak mają c:
Nie wiem jakim cudem, ale przy takim trybie życia (gdzie cały czas poświęcony nauce, to tylko 30 minut dziennie na zadania) udało mi się ukończyć semestr ze średnią 5,19. Mam nadzieję, że uda mi się tak wyjść na koniec roku, bo wtedy rodzice wyremontują mi pokój~! C:
***
Postanowiłam znowu zmienić coś na blogu. Jakoś takoś, ciągle mam wrażenie, że jest prawie pusty i że czegoś mi tutaj brakuje. Postanowiłam, że dodam okienko z "osobliwym faktem o mnie", gdzie co tydzień w weekend będę wstawiać jakieś zdanie czy dwa o mnie. Tak, żebyście mnie lepiej poznali, czy coś.
Jeny, współczuję wam XD
Stwierdziłam także, że skoro ktoś już tutaj się pojawi, to dlaczego nie miałby wynieść stąd czegoś pożytecznego? W moich postach na próżno szukać sensu czy mądrości, dlatego w okienku "Idź się pochwal mamie" również co tydzień znajdziecie nową porcję wiedzy. Bezużytecznej pewnie co prawda, ale lepsza taka niż żadna.
Pojawiła się także w końcu favicona i nowy kursor, który mnie po prostu urzekł~ c:
***
Znalazłam dzisiaj w odmętach internetów bardzo ciekawe ogłoszenie, mianowicie:
Nie ukrywam, że bardzo poważnie zastanawiam się nad wolontariatem. Spełniam wszystkie wymogi, do Katowic nie mam daleko, a w dodatku mama bez problemu zgodziła się, żebym opuściła szkołę na czas trwania imprezy. Z jednej strony to może być bardzo ciekawe doświadczenie, z drugiej zaś - nie chciałabym iść sama. Mimo wszelkich chęci, ciągle jestem troszkę aspołeczna.
Ktoś się wybiera?
***
Ostatnimi czasy nie mogę odpędzić się od dwóch zespołów - słucham ich niemal nałogowo. Nie mam pojęcia, jak nazywa się ten styl muzyki, ale strasznie mi się podoba. Mówię tutaj o Arctic Monkeys i The Neighbourhood. Cudowne głosy wokalistów i świetnie zagrana muzyka - to wszystko składa się na wspaniałą całość, jaką są klipy tych zespołów. Mają po prostu ten swój "urok", dzięki któremu kiedy zamknie się oczy, natychmiast pojawia się nam chłopak w skórzanej kurtce siedzący na motorze z cygarem w ustach.
No, albo może tylko ja go widzę XD
Tak czy siak - poniżej uzupełnienie mojej plejlisty, czyli kilka moich ulubionych piosenek.
Coraz częściej słyszę od znajomych, że czytają mojego bloga. To cudowne uczucie, wiedząc, że ktoś naprawdę czyta moje wypocinki. Dziękuję wam za to~!
Szczególnie chciałabym podziękować Przyszłemu Dyktatorowi tego kraju, świata, wszechświata, a zarazem mojemu rycerzowi (XDD). Dziękuję, że masz moją stronkę w ulubionych i najczęściej odwiedzanych zakładkach~!
Dziękuję także wszystkim za czas, jaki zdecydowaliście zmarnować na moim blogu - mam nadzieję, że nie żałujecie c:
Wow, przez chwilę poczułam się jak autorzy książek, którzy piszą na końcu podziękowania. Fajne przeżycie c:
Korzystając z chwili uwagi - czy mogłabym poprosić o komentarze? Licznik wyświetleń to oszukańcze stworzenie, nie ufam mu. Chciałabym mieć jakiś namacalny dowód, że ktoś tutaj naprawdę zagląda c: To nie takie trudne - wystarczy kliknąć napis nad tytułem notki "Brak komentarzy", ewentualnie "1 komentarz" c:
Witam~!
Pewnie po takim rozpoczęciu, myślicie, że jestem szczęśliwa i wszystko u mnie w porządku.
Ka-boom, zaskoczę was.
Wcale tak nie jest.
Jestem w totalnej depresji, rozsypce emocjonalnej i w kilku innych depresjonistyczno-dobijających słowach.
Już mówię, co doprowadziło do tego stanu rzeczy.
Serial, po obejrzeniu którego zmieniłam życiowy cel, i którym zaserwowałam sobie fikcyjną depresję
- czyli biorę pod lupę najsłynniejszego i jedynego detektywa-konsultanta~
UWAGA, MOŻE ZAWIERAĆ DELIKATNE I MALUSIEŃKIE SPOILERY
Ostatnimi czasy miałam straszny nawał pracy i nauki - wiadomo: koniec semestru, koniec roku, wystawianie ocen, nadrabianie przedświątecznych zaległości i inne tym podobne. Postanowiłam więc zabrać się za jakiś serial. Tak się złożyło, że na oazowej wigilii Ania - najpozytywniejsza osoba jaką znam - poleciła mi Sherlocka.
Stwierdziłam, no dobra co mi tam.
Czytałam w końcu kiedyś książkę Doyle'a i była naprawdę świetna. Już jako dwunastoletnia dziewczynka zakochałam się w tajemniczo-inteligentnym mężczyźnie w dziwnej czapce, ukradkiem popalającego fajkę.
Zakochana i przyzwyczajona do "doylowskiego" Holmsa, na początku, nie ukrywam, byłam nastawiona naprawdę co najmniej sceptycznie do wersji współczesnej mojego ulubionego detektywa. Szczerze, to pewnie gdyby nie żarliwe zapewnienia Ani, że serial jest fajny ("super, mega, łał, wszystko tam jest porządnie zrobione; serial jest po prostu smaczny"), nigdy bym się za niego nie wzięła.
Znalazłam więc sobie pierwszy odcinek.
Pierwszym co rzuciło mi się szczególnie w oczy, to długość odcinka - około 90 minut, czyli tyle ile przeciętny film, a nie jeden odcinek. Strasznie się ucieszyłam, bo im więcej sherlockowych spraw, tym lepiej.Na początku uważałam, to za wadę, bo jeśli odcinek byłby nudny, musiała bym się z nim katować półtorej godziny, z racji tego, że nie lubię zostawiać rozpoczętych i nie obejrzanych filmów.
Z mieszanymi uczuciami i nie do końca pozytywnym nastawieniem, kliknęłam "play".
I to był mój błąd moja najlepsza decyzja.
Zniknęłam z życia na dwa dni, bo tyle zajęło mi obejrzenie wszystkich obecnie dostępnych sezonów. Przez ten czas, ciągle i nieprzerwanie śledziłam losy doradczego detektywa i jego ukochanegojego zwierzątka jego przyjaciela.
Już od pierwszych minut "A Study in Pink" (S01E01), zostałam wciągnięta w wir wartkiej i ciekawej akcji, która utrzymała się na najwyższym poziomie, aż do finalnego odcinka 3 sezonu. Żaden z wątków nie był za mało, czy za bardzo roztrząsany - każdemu zostało poświęcone tyle uwagi, na ile zasługiwał. Gładkie przejścia między scenami i poszczególnymi akcjami zdecydowanie przyczyniły się do komfortu oglądania. Ja osobiście nigdy nie odniosłam wrażenia, że jakaś scena została tam wciśnięta na siłę, lub znalazła się tam przez przypadek (czego z resztą często doświadczałam podczas oglądania Gry o tron). Od razu widać, że wszystko jest tam przemyślane co najmniej z trzydzieści siedem razy.
Aczykolwiek moim skromnym zdaniem, wątki miłosne są tam totalnie zbędne.
No chyba, że scenarzyści posłuchaliby próśb fandomu -i moich z resztą też- i Johnlock miałby swoje odzwierciedlenie w serialu. Jak na razie dzikie fanki męskiej miłości -w tym ja- muszą zadowolić się dwuznacznymi podtekstami, które, gdy się człowiek skupi, można znaleźć w każdym epizodzie.
/SPOILER/ ? Tak na marginesie - zauważyliście, że ZAWSZE gdy ktoś spekuluje o rzekomym związku dwóch przyjaciół z Bakery Street, Sherlock NIGDY nie zaprzecza? .-. Ponadto, kiedy Irene stanęła rozebrana przed Johnem, ten kazał jej się natychmiast ubrać, a kiedy to Sherlock świecił gołym tyłkiem, John nic nie mówił, tylko przyglądał się mu z ciekawością. Tak tylko mówię XD
/SPOILER/END/
Tym, co definitywnie ujęło mnie w tej BBC'owej produkcji, jest sposób obrazowania toku myślenia świra Sherlocka. To chyba pierwszy raz, gdy spotykam się z czymś takim. Niezaprzeczalnie pozytywnie wpływa to na lepszy odbiór i zrozumienie zawiłości fabuły, a także zdecydowanie ułatwia - przynajmniej w moim przypadku - utożsamienie się z bohaterami i ich historią. To takie fajne, poczuć się choć przez chwilę jak Holmes~! c:
Dobra, cofam to.
Jednak nic nie oddaje w 100% tego co dzieje
się w umyśle Holmes'a XDD
Cała akcja serialu toczy się - podobnie jak w pierwowzorze - w malowniczym Londynie, który już sam w sobie tworzy otoczkę tajemniczości. Taki urok tego miasta.
Bardzo podoba mi się to, że mimo wszystkich zwrotów akcji i nieprzewidywalnych wydarzeń, bohaterowie nie tracą na swojej angielskości. Oczywiście, nie mam na myśli tego, że każdy z Anglików ma w lodówce obok sera i pomidorów ludzką wątrobę w słoiku i martwą sowę na łóżku w swojej sypialni, co zmusza go do spania na kanapie w salonie.
Mam na myśli to, że bohaterom nieodzownie towarzyszą maniery, kultura i przede wszystkim herbata (Odwiedza cię twój znienawidzony brat? Herbata! Postrzelono cię? Herbata! Twój największy wróg wpada w odwiedziny? Napijmy się herbaty!).
Warto wspomnieć, że muzyka w Sherlock'u jest świetnie dopasowana i klimatyczna. No, to raczej oczywiste, skoro komponował ją ten sam pan, który ułatwił nam przeżywanie takich filmów jak James Bond, Stargate, Opowieści z Narnii, Godzilla czy Dzień Niepodległości. To David Arnold, jakby ktoś zechciał wiedzieć c:
Cały czas skupiam się ogólnie na serialu, może czas napomknąć coś o bohaterach.
Tytułowy Sherlock urzekł mnie od razu. Ze swoim pokręconym i wyjątkowo specyficznym charakterem i sposobem bycia, nie sposób go nie lubić. Aktor, wcielający się w młodszego Holmes'a, Benedict Cumberbatch świetnie odgrywa swoją rolę. Jego mimika, ruchy, ton głosu - wszystko to wzięte razem sprawia, że czasami mam wrażenie, że to prawdziwy Sherlock, a nie aktor. Być może, niektórzy z was pokręcili tylko nosem, słysząc niski, głęboki głos Benedicta ("to ma być niby głos Sherlocka?!"). Pewnie potrzebowaliście czasu, by przywyknąć. Ja natomiast nie wyobrażam sobie, by jedyny detektyw-konsultant miał mówić innym głosem.
Postać świetnie wykreowana, zarówno przez aktora jak i scenarzystów.
Podobnie z resztą jest z Watsonem. W moim umyśle, od razu wpasował się w rolę niańki dla Sherlocka asystenta Sherlocka. Osoba Johna - zarówno charakterem jak i sposobem bycia - według mnie nie odbiega znacząco od wersji pana Arthura Doyle'a. W serialu, Watson również jest wiernym towarzyszem, troskliwym współlokatorem oraz lojalnym przyjacielem Sherlocka.
Jednak, jak na nowoczesną wersję przystało, BBCowy Jonh nie pisze pamiętnika, a blog, na którym skrupulatnie opisuje jak wspaniały jest Sherlock swoje przygody, których doświadczył u boku szalonego detektywa. Watson, wraz ze swoim "misiowatym" wyglądem i ciepłokluchowym sposobem bycia, jest dla geniusza - jak Sherlock nie omieszkał trafnie zauważyć - idealnym tłem, na którym detektyw wydaje się być wyższy i o ile to w ogóle możliwe o wiele bardziej inteligentniejszym. Martin Freeman, który urzekł mnie swoją grą już wieki temu, pokazuje, że nie traci formy i świetnie odegra każdą powierzoną mu rolę.
I teraz pewnie zastanawiacie się co może być powodem mojej depresji. Przecież obejrzałaś świetny serial!, możecie powiedzieć.
No właśnie, tutaj tkwi problem.
Z racji tego, że obaj główni bohaterowie zostali zaangażowani w Hobbita (Bilbo Baggins i Smaug) prace nad kolejnym sezonem zostały opóźnione, przez co czwartego sezonu można spodziewać się nie na wiosnę 2015 roku (jak to było na początku zaplanowane), a dopiero w 2016.
Dlaczego niektórzy czekają na 10 sezon, a niektórzy na 10 odcinek~!?
Tu tkwi sedno mojej depresji.
NIBY JAK MAM WYTRZYMAĆ CAŁY ROK BEZ MOJEGO CUDOWNEGO DUETU? ;-;
No i jeszcze jeden dylemat, który jest prawdziwą kroplą przelewającą czarę goryczy.
Mianowicie, nie wiem teraz, którego z Sherlocków bardziej kocham - czy tego książkowego, czy tego serialowego.
Stamph.
Witam bardzo serdecznie~!
Znowu pojawiam się po chwilowej przerwie. Nawet nie zauważyłam, że już prawie koniec pierwszego semestru .-. Łatwo poznać, bo natłok sprawdzianów i takich tam jest przeogromny. W najgorszy dzień dotychczas, przez sześć lekcji napisałam pięć kartkówek i jeden test. Na szczęście jeszcze tylko trzy poniedziałki i wolne, na które tak czekam ;-;
Zaczęłam chodzić na lekcje japońskiego dwa razy w tygodniu. Idzie mi nawet nieźle, nauczyłam się już hiragany. W przyszły wtorek mamy zapowiedziany sprawdzian, zobaczymy jak mi pójdzie (⌒ω⌒)ﾉ
Lekcje niestety są dosyć późno, przez co we wtorek zaczynam o 7.10 i nie wracam do domu o 16, a o 18. Druga lekcja jest w środę i kończy się o 15, ale w domu i tak jestem dopiero koło siódmej, bo od razu po szkole jadę na spotkania grupy "GPS" (profilaktyczna grupa wsparcia psychicznego). Uwielbiam tam chodzić, bo prowadząca je pani mądrze mówi i prawdopodobnie będę wspominać ją i jej spostrzeżenia w kolejnych notkach i felietonach c:
Jedyne czego teraz potrzebuję, to sen. DUŻO, dużo snu. Chodzę jak żywy trup, czasami ledwo kontaktuję. Kładę się o dwunastej, względnie pierwszej, nie mogę spać, budzę się o piątej, usypiam, i wstaję o siódmej. Dobrze, że chociaż mamy w szkole automat z kawą, bo nie wiem jakbym przeżyła.
~
Jej, zaczęłam lepiej gospodarować pięniążkami dzięki chciejliście~! Znalazło się trochę grosza i zamówiłam upragnioną perukę *^* Niestety, nie wiem jak to jest z dostawą bo na stronie sprzedawcy jest napisane, że dostarczają paczki w ciągu 15-21 dni, a na stronie poczty, że od 20-41 dni. (・_・ヾ
Ale peruka to nie jedyna odhaczona rzecz~! c: Dzięki moim delikatnym podszeptom, rodzice zamówili mi na mikołaja kigurumi <3 Już je dostałam, jest bardzo cieplutkie i milutkie c: no, a poza tym naprawdę, naprawdę urocze. Niestety, jak już pisałam, aparat w telefonie się zepsuł, a ja nie mam innego, więc nie mam jak wstawić zdjęć .-.
Kolejną rzeczą są rajstopki-kocurki. Zakupiłam je wczoraj i to tak w sumie zupełnie spontanicznie. Po prostu z nudów postanowiłam poszukać ich na allegro. I zupełnie przez przypadek trafiłam na licytację, która kończyła się za kilka minut. Zalicytowałam i... wygrałam! c: W sumie dzięki temu zaoszczędziłam tylko kilka złotych, ale to zawsze coś ( ˘▽˘)<trybByciaDumnąZSiebieWłączony>
A co się tyczy wydawania pieniędzy...
Zawsze połowa moich oszczędności jest przeznaczana na bilety do kina.
Uwielbiam tam chodzić, a na maratony, to już w ogóle. Mam za sobą już Noc z Batmanem (jakkolwiek to nie brzmi XD) i ostatnio byłam właśnie na Maratonie Igrzysk Śmierci z premierowym pokazem Kosogłosa <3 Żeby zbytnio nie spojerować, powiem tylko tyle - Kosogłos, jako książka podobał mi się najmniej, natomiast jako film jest najlepszy z dotychczas wydanych z cyklu Igrzysk Śmierci. Polecam, naprawdę warto wybrać się na ten film do kina, bo w domu nie ma tej atmosfery i nie jest już tak fajnie, a te 17 zł to nie tak dużo (・∀・)ノ
Witam bardzo w pierwszym tygodniu listopada~!
Chociaż tak szczerze, to nie jestem pewna. Nieco się zagubiłam - pogoda za oknem sugeruje, że idzie lato, a w telewizji pojawiają się wigilijne reklamy. Rozumiem, że czas jest pojęciem względnym, ale nie wiedziałam, że aż tak. Gdyby nie to, że coraz szybciej robi się ciemno, a do sklepów rzucili znicze naprawdę zaczęłabym się poważnie zastanawiać czy nie zaczynać malować pisanek.
Ale nie o tym dzisiaj chciałam.
Halloween - czyli o "święcie Szatana" spostrzeżeń porcja niewielka
Ostatniego dnia października, przebrałam się za kotka. Wychodząc z domu, zostałam odprawiona słowami - "pewnie idziesz wielbić Szatana". Nie ukrywam, że to zdanie skłoniło mnie do głębszych rozmyślań na ten temat.
Halloween - bo o tym "święcie" mowa - pojawiło się w Polsce w latach 90. i od tego czasu zdążyło nieźle w Polsce namieszać.
Dlaczego według wielu dorosłych halloweenowe zbieranie cukierków jest kultem Szatana?
Myślę nad tym już pięćdziesiąt siedem lat i jak do tej pory nie wymyśliłam żadnego konkretnego powodu.
Na samiutkim początku moich rozmyślań zwrócę uwagę na pewną rzecz. Mianowicie - warto zauważyć, że Halloween już dawno straciło na wartości, na swoim pierwotnym przeznaczeniu. Może to, sprzed kilkudziesięciu laty rzeczywiście było obchodzone w jakiś satanistyczny sposób. Teraz jednak większość ludzi traktuje to "święto" jako okazję do przebrania się i do wspólnej zabawy ze znajomymi, lub po prostu jako tradycję. Nie zastanawiają się nad jego genezą. Świętują, bo świętują, ale tak właściwie nie wiedzą po co. Ale... czy ty - tylko tak szczerze - kiedykolwiek zastanawiałeś się dlaczego obchodzimy i skąd w ogóle wzięło się to, tamto czy jakiekolwiek inne polskie święto?
Szukam, myślę, drążę temat, ale dalej nie wiem.
No bo gdzie w poprzebieranych dzieciach proszących o cukierki jest miejsce na jakikolwiek satanistyczny akcent? W dodatku przebranych za księżniczki czy strażaków (bo w rzeczywistości tych udających wiedźmy czy kościotrupy to tylko ze świecą szukać)? Dla nich jest to, tak jak już wspominałam, okazja do zabawy (A to jest naprawdę super - potwierdzam. Późniejsze rozdzielanie zebranych cukierków jest jeszcze lepsze c;). Dzieci nigdy w życiu nie powiązałyby przebierańców żebrzących o łakocie z Szatanem. No bo niby w jaki sposób? Gdzie tu jest jakikolwiek związek?
A, no chyba, że te dzieci w trakcie zbierania słodyczy, łapią jakiegoś czarnego kota, a później palą na stosie razem z zebranymi cukierkami. W takim razie, przepraszam, rzeczywiście możemy mówić o okultyzmie.
Patrzcie, tak niewinnie wyglądają, a pewnie poćwiartowały już cztery dziewice.
Szukając informacji o przeciwnikach Halloween kilkakrotnie usłyszałam "argument", że są wrogo nastawieni ze względu na jego "amerykańskość". Podejrzewam, że tacy ludzie nie zastanawiali się nigdy skąd w ogóle wzięły się pewne części polskiej obyczajowości. Weźmy pod lupę chociażby popularne świąteczne drzewko. Chociaż, pewnie mało kto się w ogóle zastanawiał po co i jaki w ogóle związek jest pomiędzy nowonarodzonym Chrystusem, a choinką. Oświecę was więc - jest ona symbolem życia i odradzania się, trwania i płodności. Pogańskim. Każda z pierwotnie wieszanych ozdób miała odmienne znaczenie symboliczne czy magiczne; np. Orzechy miały nieść dobrobyt i siłę domownikom. Pogańskość, aż bije po oczach.
A co do pochodzenia - zwyczaj ubierania bożonarodzeniowego drzewka przywędrował do nas z Niemiec, które z kolei przyjęły go od Francji. A tam pojawił się dzięki Marcinowi Lutrowi, który de facto z chrześcijaństwem za wiele wspólnego nie ma. No, a przynajmniej nic dobrego. Tak więc coś, co wzięło swoje początki w luteranizmie i protestantyzmie, dziś jest nieodłącznym symbolem Bożego Narodzenia. Może warto dać szansę innym świętom przeniknąć do naszej kultury? W przypadku choinki nie zaszkodziło, a jeszcze ubarwiło naszą kulturę.
Jestem chrześcijanką i nie wstydzę się o tym mówić. A mimo to, co roku w jakiś sposób obchodzę to święto i nie uważam tego, za jakiekolwiek przeciwstawienie się mojej wierze. Nie wykrzykuję na klęczkach inwokacji ku czci szatanowi, czy słów Latrii. Właściwie, to spotykam się ze znajomymi, przebieramy się i wspólnie oglądamy horrory.
Okultyzmu w tym tyle, że Lucek tylko siedzi i zaciera ręce.
Albo płacze nad ludzką głupotą.
Pamiętacie, jak na początku wspominałam, że pięćdziesiąt lat bym myślała i bym nie wymyśliła, dlaczego dorośli są przeciwni? Okazało się, że nieświadomie skłamałam, bo właśnie mnie olśniło.
Telewizja, moi drodzy, telewizja. Magia mediów. Totalny konformizm. Jeden czy drugi ksiądz wypowie się na ten temat, że to okultyzm, że szatan - i ludzie, zwłaszcza starsi - świadomie czy nie - bezkrytycznie przyjmują do siebie wszystko co powiedzą ludzie z ekranu. A księża z telewizji czy gazet patrzą na to święto przez pryzmat Amerykanów.
I tu pojawia się swego rodzaju ironia - mówią, że jesteśmy w Polsce, że mamy własną kulturę i własne tradycje, a na Halloween patrzą jakby byli w Ameryce.
W tym miejscu postanowiłam skończyć mój jakże ambitny wywód na temat Halloween.
Zdaję sobie sprawę, że prawdopodobnie macie inne stanowisko w tej sprawie. Dlatego apeluję~! Piszcie, piszcie komentarze! Wyrażajcie swoje zdanie. Szczególnie to odmienne. Być może ktoś użyje wystarczających argumentów, bym zmieniła swoje poglądy? Śmiało, próbujcie c;
Może tak na koniec napomknę - nie chciałam tą notką nikogo urazić. Chociaż i tak pewnie niektórzy poczuli się urażeni.
Witam bardzo serdecznie po tak długim czasie~!
Tyle się działo, że jakoś nie zauważyłam jak to szybko zleciało.
To już prawie dwa miesiące w nowej szkole~!
Jak wrażenia? No cóż, przede wszystkim mam o wiele więcej nauki - zdarzają się dni, kiedy ślęczę nad książkami do pierwszej w nocy. Poza tym, nie jest tak źle. Przez cały wrzesień odezwałam się może... hmm... z trzydzieści razy? To i tak dużo, jak na mnie. Październik był przełomowym miesiącem - oswoiłam się z ludźmi z nowej klasy i zaczęłam (!) z nimi rozmawiać.
Moim ulubionym przedmiotem stały się zajęcia z psychologii. Pani profesor mówi naprawdę interesująco, a lekcje są ciekawe. No, ale żeby nie było tak pięknie i cudownie - dostaliśmy zadanie i to nawet dosyć trudne - musimy napisać referat. Wybrałam temat schizofrenii.
I to była genialna decyzja, bo dzięki temu natrafiłam na tę książkę.
"Pomóc Jani" - Michael Schofield
Jak już wspominałam, na "Pomóc Jani" trafiłam zupełnie przypadkowo. Szukając encyklopedii potrzebnych mi do napisania pracy na psychologię, moją uwagę przykuła ta malutka książeczka. Przeczytałam opis z tyłu książki. Stwierdziłam, że skoro muszę dowiedzieć się czegoś na temat schizofrenii, to warto znać nie tylko podręcznikowe naukowe formułki.
Początkowo traktowałam tę książkę pół żartem, pół serio. Uważałam, że schizofrenia to zwykła choroba, taka jak świnka czy grypa - nieszkodliwa i łatwa do wyleczenia. Mimo, że znałam na pamięć wszystkie definicje związane z tą chorobą, nie za bardzo potrafiłam przełożyć to na prawdziwe życie i ciężko było mi to sobie wyobrazić. "Słyszysz głosy? Ignoruj je, to nie może być takie trudne" - mniej więcej takie było moje podejście. Przed przeczytaniem nie potrafiłam być na tyle empatyczna, by to zrozumieć. Dopiero "Pomóc Jani" otworzyło mi oczy.
Tytułowa Jani jest małym dzieckiem z niemniej niemałym problemem. Schizofrenia, bo na taką przypadłość cierpi dziewczynka, jest jedną z najmniej poznanych chorób psychicznych. Nie wiadomo dokładnie, co ją powoduje, ani jak ją leczyć. Choroba, która w dzisiejszym "idealnym" świecie stała się niemalże tematem tabu; choroba, na której temat krąży więcej mitów niż jakiejkolwiek innej; choroba, którą społeczeństwo nie akceptuje, nie rozumie - jest w tej książce pokazana w zupełnie inny sposób niż dotychczas się spotkałam.
Autor - który jest jednocześnie ojcem Jani - opisuje wszystko dokładnie, a zarazem nieskomplikowanie i przystępnie. Ze stron książki bije prostota, ale także niesamowity talent pisarki. "Pomóc Jani" jest niejako "niemym" wołaniem o pomoc. Ojciec, który nie radzi sobie z problemem, by odreagować, ale także chce w jakiś sposób zwrócić uwagę otoczenia na chorobę córki, zaczyna w nietuzinkowy sposób spisywać historię ukochanej córeczki.
Twórca przedstawia wszystko takim, jakim w rzeczywistości jest - ukazywana niejednokrotnie brutalna prawda, bez zbędnego owijania w przysłowiową "bawełnę", uderza w najczulsze punkty ludzkiego współczucia i ujawnia smutną rzeczywistość diagnostyki i leczenia tej choroby.
Pan Michael nie stara się ukrywać własnych błędów i słabości. Wręcz przeciwnie - jest ich świadomy i szczerze się do nich przyznaje, nie udaje herosa, którym de facto nie jest żaden z nas. Autor często znajdując się między Scyllą a Charybdą jest zły na siebie, na swoją niemoc. To czyni go nie tylko płaskim, nierzeczywistym, papierowym bohaterem, a prawdziwym człowiekiem, z problemami, człowiekiem z krwi i kości.
Mimo, że na początku możemy tego nie zauważyć, książka opowiada nie tylko o trudnym dzieciństwie i ciężkim wychowaniu schizofrenika. Jest to przede wszystkim opowieść o ogromnej rodzicielskiej miłości. O tym, że uczucia rodziców do dziecka, są silniejsze niż jakiekolwiek przeciwności. Silniejsze nawet niż nieuleczalna choroba.
Wzruszająca i przejmująca książka o miłości i chorobie. Zmieniająca pogląd na świat, ucząca pokory i empatii. Kolokwialnie mówiąc - fajna; zjawiskowa i niezwykła. Jest jedną z niewielu, którą naprawdę polecam każdemu bez względu na wiek, płeć, czy ulubiony gatunek, po prostu - bez wyjątku.
