Witam sedrecznie~!
W dzisiejszej notce oddaję głos Krokodylkowi (aka. Kazia), która była na tyle miła, że zgodziła się na napisane recenzji swoich soczewczanów.
Zapraszam do czytania~!
Crazy Wild Eyes-Mad Hatter
Średnica (DIA): 14.0 mm
Materiał: Hydrogel Terpolymer
Uwodnienie: 45%
Tryb noszenia: roczny
Ilość soczewek w opakowaniu: 2 szt.
Krzywizna (BC): 8.6 mm
Cena (wraz z przesyłką): 52 zł.
Zamówienie i dostawa
Długo zastanawiałam się, który model soczewek wybrać. To moja pierwsza para, więc musiała to być przemyślana decyzja. Gdy uznałam, że do mojego cosplayu dobry będzie model Mad Hatter, poszukałam go na różnych stronach i wybrałam najtańszą opcję - padło na Allegro. Soczewki przyszły szybko, bo do tygodnia przy wybraniu przesyłki ekonomicznej, co jest niesamowitym wyczynem, jeśli chodzi o Pocztę Polską c;
Wygląd i krycie
Soczewki prezentują się lepiej w pudełku niż na oku. W pudełku są bardzo intensywne, a na oku ich kolor nie jest już tak wyrazisty, co jest dużym minusem. Dostrzec je można, jeżeli się ktoś dobrze przyjrzy. Co dziwniejsze, chodząc w nich w miejscach publicznych (m.in. w szkole) mało kto je dostrzegał. Jeżeli chodzi o krycie, to trudno mi się wypowiedzieć ponieważ mój naturalny kolor oczu to zielony, a soczewki też są tego koloru.
Wygoda
Nigdy wcześniej nie nosiłam soczewek, toteż sama myśl noszenia czegoś na oku wydawała mi się nieprzyjemna i niewygodna. Nie pomyliłam się zbytnio. Gdy po raz pierwszy je założyłam, czułam okropne drapanie. Przez chwilę widziałam świat na pomarańczowo. Wercol mówiła, że oko się przyzwyczai i dyskomfort minie. Po dłuższym czasie faktycznie przestało drapać, lecz nadal czułam uczucie posiadania czegoś na oku. Potem pojawiła się mgła, sądziłam że to chwilowe, ale za każdym razem, gdy je noszę, widzę mgłę. Nie mam pojęcia od jakich czynników jest to zależne. Kolejnym minusem jest to, że przy każdym zakładaniu soczewek sprawiają mi ból, który znika po mniej więcej 5 minutach.
Cena
Jeśli chodzi o cenę, nie wiem czy to dużo czy mało. Są to moje pierwsze soczewki więc trudno mi porównać. W każdym bądź razie, nie jest mi żal pieniędzy, które na nie wydałam. Myślę że jeszcze kupię soczewki z tej serii, by je potestować, ponieważ cena za roczne soczewki jest stosunkowo niska.
Witam piękniutko~!
Już na wstępie powiem, że jestem strasznie szczęśliwa!
W zeszłym tygodniu, w poniedziałek, dotarły do mnie (tak bardzo upragnione) różowe soczewki.
Już calutki tydzień się nimi jaram, pora więc na recenzji słów kilka.
Pamiętam, jak trzęsły mi się ręce, gdy wypełniałam wszystkie luki w moim zamówieniu. Pierwszy raz zamawiałam coś tak drogiego na zagranicznej stronie >.< Formularz zamawiania nie jest skomplikowany, ale w moim przypadku oczywiście coś poszło nie tak i poprawiałam go chyba z sześć razy .-. Ostatecznie (przy niewielkiej pomocy "Soczewkowej grupy wsparcia"), udało mi się zamówić swoje pierwsze soczeweczki z legendarnej wręcz strony - mianowicie, mowa tu o Pinky Paradise.
Kiedy zorientowałam się skąd idzie do mnie paczka, bardzo obawiałam się tego, że soczewy nie zdążą dotrzeć do mnie przed IEMami - ba, bałam się że nie zobaczę ich nawet na Boże Narodzenie!
Przesyłka z Chin szła do mnie miesiąc, więc nic dziwnego, że na myśl o paczce z Malezji nachodziły mnie same niezbyt optymistyczne wizje przyszłości.
Byłam więc w naprawdę wielkim szoku, kiedy - przy wyborze jednej z najtańszych przesyłek - zaledwie półtora tygodnia później mogłam się nimi cieszyć.
Wygląd
Soczewy bardzo powiększyły moje oczka - dzięki czarnej obwódce tęczówka wygląda na większą. Prezentują się naprawdę dobrze. Zdawać by się mogło, że to tylko oczy, ale kiedy je noszę kompletnie zmieniają mój wyraz twarzy. Niecodzienna barwa i efekt powiększenia sprawiają, że wyglądam jak istota z jakiegoś innego świata x3 To wyjaśnia, dlaczego jadąc autobusem miałam wrażenie, że wszyscy się na mnie patrzą c;
Krycie
Uważam, że Cloud Nine dosyć ładnie kryją moje jasnoniebieskie oczętka. Co prawda, kolor mógłby być jeszcze bardziej gradientowy, no ale nie wdawajmy się w szczegóły. Soczewczany, mimo to, dają radę i skutecznie zamieniają mnie w wampira ;3 Wiadomo - gdy jest bardzo jasno i źrenica ulega zwężeniu, mój niebieski jest nieco widoczny. Plusem tego, że kolor nie jest położony bliżej środka, jest to, że dla nosiciela soczewek nie jest on w ogóle widoczny i nie przeszkadza w spoglądaniu na ten jakże piękny świat x3
A, no i co się jeszcze koloru tyczy... Z daleka soczewczany przyjmują różnorakie kolorki ;-; Niektórzy twierdzą, że wyglądają na pomarańczowe, inni, że to zdecydowanie czerwony, a jeszcze inni, że się nie zmieniają i że to ciągle różowy. .-. Cóż, teraz rozumiem skąd wzięła się ta cała ostatnia afera z czarno-niebiesko-biało-złotą sukienką xD
Zdjęcie zrobiłam, kiedy lampa świeciła mi prosto w twarz
(źrenica była zwężona)
Wygoda
No... Tutaj to już troszkę gorzej. Z racji tego, że to moje pierwsze soczewczany, nie mam możliwości porównania ich z jakimiś innymi.
Oko raczej szybko się do nich przyzwyczaja. Co prawda nie są one jakieś mega wygodne, bo mimo dłuższego chodzenia cały czas się je czuje, to nie jest to jakieś bardzo przeszkadzające.
Jak dla mnie, soczewki są bardzo proste w zakładaniu - naprawdę, nie wiem jak, ale ubieram je o wiele szybciej niż te zwyczajne >.<
Pudełeczko, które dostałam razem
z soczewkami po wpisaniu specjalnego kodu.
Cena
Są to soczewki roczne, więc cena jak cena. Razem z przesyłką i kilkoma gratisikami (w tym to pudełeczko z rybkami) zapłaciłam łącznie 110 zł. Czy to dużo, czy to mało? Nie mam pojęcia, ale wcale nie żałuję, że zdecydowałam się właśnie na ten model.
Witam~!
Pewnie po takim rozpoczęciu, myślicie, że jestem szczęśliwa i wszystko u mnie w porządku.
Ka-boom, zaskoczę was.
Wcale tak nie jest.
Jestem w totalnej depresji, rozsypce emocjonalnej i w kilku innych depresjonistyczno-dobijających słowach.
Już mówię, co doprowadziło do tego stanu rzeczy.
Serial, po obejrzeniu którego zmieniłam życiowy cel, i którym zaserwowałam sobie fikcyjną depresję
- czyli biorę pod lupę najsłynniejszego i jedynego detektywa-konsultanta~
UWAGA, MOŻE ZAWIERAĆ DELIKATNE I MALUSIEŃKIE SPOILERY
Ostatnimi czasy miałam straszny nawał pracy i nauki - wiadomo: koniec semestru, koniec roku, wystawianie ocen, nadrabianie przedświątecznych zaległości i inne tym podobne. Postanowiłam więc zabrać się za jakiś serial. Tak się złożyło, że na oazowej wigilii Ania - najpozytywniejsza osoba jaką znam - poleciła mi Sherlocka.
Stwierdziłam, no dobra co mi tam.
Czytałam w końcu kiedyś książkę Doyle'a i była naprawdę świetna. Już jako dwunastoletnia dziewczynka zakochałam się w tajemniczo-inteligentnym mężczyźnie w dziwnej czapce, ukradkiem popalającego fajkę.
Zakochana i przyzwyczajona do "doylowskiego" Holmsa, na początku, nie ukrywam, byłam nastawiona naprawdę co najmniej sceptycznie do wersji współczesnej mojego ulubionego detektywa. Szczerze, to pewnie gdyby nie żarliwe zapewnienia Ani, że serial jest fajny ("super, mega, łał, wszystko tam jest porządnie zrobione; serial jest po prostu smaczny"), nigdy bym się za niego nie wzięła.
Znalazłam więc sobie pierwszy odcinek.
Pierwszym co rzuciło mi się szczególnie w oczy, to długość odcinka - około 90 minut, czyli tyle ile przeciętny film, a nie jeden odcinek. Strasznie się ucieszyłam, bo im więcej sherlockowych spraw, tym lepiej.Na początku uważałam, to za wadę, bo jeśli odcinek byłby nudny, musiała bym się z nim katować półtorej godziny, z racji tego, że nie lubię zostawiać rozpoczętych i nie obejrzanych filmów.
Z mieszanymi uczuciami i nie do końca pozytywnym nastawieniem, kliknęłam "play".
I to był mój błąd moja najlepsza decyzja.
Zniknęłam z życia na dwa dni, bo tyle zajęło mi obejrzenie wszystkich obecnie dostępnych sezonów. Przez ten czas, ciągle i nieprzerwanie śledziłam losy doradczego detektywa i jego ukochanegojego zwierzątka jego przyjaciela.
Już od pierwszych minut "A Study in Pink" (S01E01), zostałam wciągnięta w wir wartkiej i ciekawej akcji, która utrzymała się na najwyższym poziomie, aż do finalnego odcinka 3 sezonu. Żaden z wątków nie był za mało, czy za bardzo roztrząsany - każdemu zostało poświęcone tyle uwagi, na ile zasługiwał. Gładkie przejścia między scenami i poszczególnymi akcjami zdecydowanie przyczyniły się do komfortu oglądania. Ja osobiście nigdy nie odniosłam wrażenia, że jakaś scena została tam wciśnięta na siłę, lub znalazła się tam przez przypadek (czego z resztą często doświadczałam podczas oglądania Gry o tron). Od razu widać, że wszystko jest tam przemyślane co najmniej z trzydzieści siedem razy.
Aczykolwiek moim skromnym zdaniem, wątki miłosne są tam totalnie zbędne.
No chyba, że scenarzyści posłuchaliby próśb fandomu -i moich z resztą też- i Johnlock miałby swoje odzwierciedlenie w serialu. Jak na razie dzikie fanki męskiej miłości -w tym ja- muszą zadowolić się dwuznacznymi podtekstami, które, gdy się człowiek skupi, można znaleźć w każdym epizodzie.
/SPOILER/ ? Tak na marginesie - zauważyliście, że ZAWSZE gdy ktoś spekuluje o rzekomym związku dwóch przyjaciół z Bakery Street, Sherlock NIGDY nie zaprzecza? .-. Ponadto, kiedy Irene stanęła rozebrana przed Johnem, ten kazał jej się natychmiast ubrać, a kiedy to Sherlock świecił gołym tyłkiem, John nic nie mówił, tylko przyglądał się mu z ciekawością. Tak tylko mówię XD
/SPOILER/END/
Tym, co definitywnie ujęło mnie w tej BBC'owej produkcji, jest sposób obrazowania toku myślenia świra Sherlocka. To chyba pierwszy raz, gdy spotykam się z czymś takim. Niezaprzeczalnie pozytywnie wpływa to na lepszy odbiór i zrozumienie zawiłości fabuły, a także zdecydowanie ułatwia - przynajmniej w moim przypadku - utożsamienie się z bohaterami i ich historią. To takie fajne, poczuć się choć przez chwilę jak Holmes~! c:
Dobra, cofam to.
Jednak nic nie oddaje w 100% tego co dzieje
się w umyśle Holmes'a XDD
Cała akcja serialu toczy się - podobnie jak w pierwowzorze - w malowniczym Londynie, który już sam w sobie tworzy otoczkę tajemniczości. Taki urok tego miasta.
Bardzo podoba mi się to, że mimo wszystkich zwrotów akcji i nieprzewidywalnych wydarzeń, bohaterowie nie tracą na swojej angielskości. Oczywiście, nie mam na myśli tego, że każdy z Anglików ma w lodówce obok sera i pomidorów ludzką wątrobę w słoiku i martwą sowę na łóżku w swojej sypialni, co zmusza go do spania na kanapie w salonie.
Mam na myśli to, że bohaterom nieodzownie towarzyszą maniery, kultura i przede wszystkim herbata (Odwiedza cię twój znienawidzony brat? Herbata! Postrzelono cię? Herbata! Twój największy wróg wpada w odwiedziny? Napijmy się herbaty!).
Warto wspomnieć, że muzyka w Sherlock'u jest świetnie dopasowana i klimatyczna. No, to raczej oczywiste, skoro komponował ją ten sam pan, który ułatwił nam przeżywanie takich filmów jak James Bond, Stargate, Opowieści z Narnii, Godzilla czy Dzień Niepodległości. To David Arnold, jakby ktoś zechciał wiedzieć c:
Cały czas skupiam się ogólnie na serialu, może czas napomknąć coś o bohaterach.
Tytułowy Sherlock urzekł mnie od razu. Ze swoim pokręconym i wyjątkowo specyficznym charakterem i sposobem bycia, nie sposób go nie lubić. Aktor, wcielający się w młodszego Holmes'a, Benedict Cumberbatch świetnie odgrywa swoją rolę. Jego mimika, ruchy, ton głosu - wszystko to wzięte razem sprawia, że czasami mam wrażenie, że to prawdziwy Sherlock, a nie aktor. Być może, niektórzy z was pokręcili tylko nosem, słysząc niski, głęboki głos Benedicta ("to ma być niby głos Sherlocka?!"). Pewnie potrzebowaliście czasu, by przywyknąć. Ja natomiast nie wyobrażam sobie, by jedyny detektyw-konsultant miał mówić innym głosem.
Postać świetnie wykreowana, zarówno przez aktora jak i scenarzystów.
Podobnie z resztą jest z Watsonem. W moim umyśle, od razu wpasował się w rolę niańki dla Sherlocka asystenta Sherlocka. Osoba Johna - zarówno charakterem jak i sposobem bycia - według mnie nie odbiega znacząco od wersji pana Arthura Doyle'a. W serialu, Watson również jest wiernym towarzyszem, troskliwym współlokatorem oraz lojalnym przyjacielem Sherlocka.
Jednak, jak na nowoczesną wersję przystało, BBCowy Jonh nie pisze pamiętnika, a blog, na którym skrupulatnie opisuje jak wspaniały jest Sherlock swoje przygody, których doświadczył u boku szalonego detektywa. Watson, wraz ze swoim "misiowatym" wyglądem i ciepłokluchowym sposobem bycia, jest dla geniusza - jak Sherlock nie omieszkał trafnie zauważyć - idealnym tłem, na którym detektyw wydaje się być wyższy i o ile to w ogóle możliwe o wiele bardziej inteligentniejszym. Martin Freeman, który urzekł mnie swoją grą już wieki temu, pokazuje, że nie traci formy i świetnie odegra każdą powierzoną mu rolę.
I teraz pewnie zastanawiacie się co może być powodem mojej depresji. Przecież obejrzałaś świetny serial!, możecie powiedzieć.
No właśnie, tutaj tkwi problem.
Z racji tego, że obaj główni bohaterowie zostali zaangażowani w Hobbita (Bilbo Baggins i Smaug) prace nad kolejnym sezonem zostały opóźnione, przez co czwartego sezonu można spodziewać się nie na wiosnę 2015 roku (jak to było na początku zaplanowane), a dopiero w 2016.
Dlaczego niektórzy czekają na 10 sezon, a niektórzy na 10 odcinek~!?
Tu tkwi sedno mojej depresji.
NIBY JAK MAM WYTRZYMAĆ CAŁY ROK BEZ MOJEGO CUDOWNEGO DUETU? ;-;
No i jeszcze jeden dylemat, który jest prawdziwą kroplą przelewającą czarę goryczy.
Mianowicie, nie wiem teraz, którego z Sherlocków bardziej kocham - czy tego książkowego, czy tego serialowego.
Stamph.
Te grudniowe dni naprawdę zaczynają pomalutku mnie irytować. Jak ktoś powie, że lubi zimę to chwycę jakąś sopelkę i wbije mu ją w oko c: Wychodzę do szkoły - ciemno, wracam - ciemno. W dodatku to wszechobecne zimno. Na zewnątrz - bo taka urokliwa pora roku nastała; w szkole - bo szkoda im pieniędzy, żeby napalić; w domu - bo zawsze w moim pokoju tak jest. I wieczna "gęsia skórka" na ciele.
Urgh.
Ale czasami sama chcę ją wywołać. Jak? Najprościej muzyką~!
Jest kilka utworów, których słucham z zapartym tchem i przyspieszonym pulsem.
Just świetna.
Nie wiem dlaczego, ale działa na mnie pobudzająco, więc jeśli przysypiam jadąc w autobusie o siódmej rano, od razu szukam tej piosenki na playliście.
Luźno interpretując tekst, zauważyłam, że przyrównano w niej miłość do obłędu. Cóż, po części się zgadzam. Próbowałem zaprzeczać, że oni są prawdziwi Lecz czuje ich drących wewnątrz mnie (...) Całuj mnie tak jakbyś mnie kochała i udawaj że wierzę Że śpię sam w nocy
Wstawiłam razem z teledyskiem. I tu kolejna niewiadoma związana z tym utworem - nie mam pojęcia, dlaczego, ale teledysk strasznie mi się podoba (a może to sprawka prześlicznego frontmana? c; ).
I moja ulubiona scena z teledysku w postaci gifa ~
Kolejny numer jeden na mojej plejliście.
I kolejny teledysk, który bardzo lubię. Tym razem wiem dlaczego - ze względu na obecność zombiaczków. c:
Co się samego tekstu tyczy:
Jeśli byłabyś trupem, ja mógłbym być mordercą Jeśli ja byłbym diabłem, ty byłabyś grzesznikiem Ty byłabyś narkotykiem, a ja dilerem Wszystko co mówisz jest muzyką dla moich uszu
Przecież to jest cudowne~!
Piosenka, która urzekła mnie zarówno pod względem muzyki, jak i tekstu. Po raz pierwszy usłyszałam ją oglądając fanowskie filmiki z Shizayą (moje OTP, of horse). Świetna.
Jestem ponad sobą będąc pod tobą
Wyzwalam się, przedzieram się
Przezwyciężyłem wszystko pod czym byłem
W końcu mogę stanąć
W końcu mogę odetchnąć
Być może po odsłuchaniu poprzednich utworów, nikt nie spodziewał się spokojnego "Melted" na mojej liście. Cóż, kwestia tego czy obecność tego kawałka zaskoczeniem była czy też nie, nie jest teraz najważniejsza. Warto pamiętać, że mimo wszystko nie znalazł się on tu przez przypadek. Zwróćcie szczególną uwagę na teledysk, który jest po prostu historią. Historią bezdomnego chłopaka, który wielokrotnie spotyka się z ludzką nienawiścią i obojętnością. Paradoksalnie, dopiero człowiek, po którym nie spodziewał się pomocy, mu jej udzielił. Wzruszające.
Warto poczytać tłumaczenie na polski.
W internetach wpadłam na nią zupełnie przez przypadek. I to był cudowny przypadek, bo po obejrzeniu teledysku pierwszy raz, płakałam. Po prostu - łzy płynęły mi strumieniami, a serce ścisnęła śmieszna obręcz. Nie potrafię tego uzasadnić. Niektóre piosenki mają po prostu swoją aurę.
Nicl Vujicic - chyba znany przez wszystkich (kto nie widział słynnego i dającego do myślenia "Cyrku Motyli"?) mężczyzna z Australii cierpiący na rzadką chorobę. Wspaniały człowiek, na którego należy popatrzeć w chwilach zwątpienia.
Że żyję, nie chcę umierać
nie chcę zmarnować kolejnego dnia ani kolejnej nocy
wiem że jest coś więcej
niż jedynie to dla czego tu żyjemy
widzę to w tych gwiazdach
czuję to na tych wybrzeżach
wiem że jest coś
doświadczam że jest coś więcej
Mój najukochańszy zespół.
Najpozytywniejsza piosenka o Śmierci, jaką znam. Ale spokojnie - nie uwłacza Śmierci w żaden sposób, nie wyśmiewa jej. Raczej przypomina nam, że Śmierć jest czymś nieuniknionym, a o tym bardzo często zapomina się w dzisiejszych czasach, kiedy wszyscy chcą być piękni i wiecznie młodzi. Niby tekst prosty, ale daje do myślenia. Ludzie żyją tak jakby nigdy nie mieli umrzeć, tymczasem piosenka wyraźnie mówi, że śmierć:
Czasem przychodzi w niedziele
Czasem przemyca się w zbrodniach
Mieszka czasem w samobójstwie
I normalnym dniu tygodnia
Kolejna piosenka-zagadka. Dlaczego pojawiła się w moich ulubionych? Nie mam pojęcia, prawdopodobnie za całokształt, który według mnie jest prawdziwym majstersztykiem.
Jesteś w miejscu strachu
Usta istnieją tu, by gryźć
Sprawmy, by ten moment był wartościowy
Wahałam się między "Super Psycho Love", a "Flesh". Ostatecznie wstawiam tę pierwszą, bo "Flesh" ma nieco skomplikowany tekst. A raczej przesadnie nacechowany, niestety nie wiem czy w dobrym, czy w złym kierunku. Ale zostawię "Flesh" w spokoju.
Simon Curtis to jeden z moich ulubionych wykonawców. Nie trzeba jakiejś szczególnej wiedzy, by zorientować się, że z dwojga przyjemności Simon woli mężczyzn c; Bardzo łatwo daje się to odczuć w jego piosenkach, co daje im pewien rodzaj, już wcześniej wspominanej, tajemniczej aury, która powoduje, że piosenka przyciąga, magnetyzuje.
Miłość ma wiele rodzai, od tego czystego i niewinnego uczucia, przez paradoksalną nienawiść ("I hate U"), po chorą fascynację doprowadzającą do obłędu. W przypadku "Super Psycho Love", mamy do czynienia z miłością doprowadzającą do szaleństwa - w negatywnym tego słowa znaczeniu.
Coś ostatnio doprowadza mnie do szaleństwa
Musi mieć to związek z tym, co mi robisz
Walczę, aby zwrócić twą uwagę
Telefon do ciebie przynosi obawę (...)
Więc dlaczego czuję się niechciany?
Powiedz, że pragniesz mnie każdego dnia
Że pragniesz mnie na każdy sposób
Że mnie potrzebujesz
Sprawiasz, że cały drżę super psychiczną miłością
Wyceluj, pociągnij za spust
Poczuj wzrastający ból
Oszalej od tego gorzkiego uczucia
Drżę super psychiczną miłością
Naprawdę polecam poczytanie tekstów piosenek Simona. Potrafią zmienić światopogląd.
Kolejny z ulubionych zespołów. Ich piosenek potrafię słuchać w nieskończoność i nigdy mi się nie znudzą. Nie mogą się znudzić - są na tyle ponadczasowe i zróżnicowane, że to jest niemożliwe, by kogoś znużyły. "Nuta o ptakach" to tak nafaszerowany pięknymi słowami i cudowną muzyką utwór, że przeżywam muzyczne uniesienie słuchając go.
Świrem jak igłą zakłutą
Wdziobać się w obłok puszyście
O cienka wysoka nuto
Chwiejąca się w ametyście
Tutaj kończy się moja najulubieńsza dziewiątka.
A raczej skończyły się piosenki, o których jestem w stanie coś napisać, bo oczywiście podoba mi się znacznie więcej utworów.
Nie wiem, czy ktoś zauważył, ale tylko pod trzema kawałkami napisałam, że wykonują je moi ulubieni wykonawcy. Bardzo rzadko zdarza się, żebym słuchała całej twórczości jakiegoś artysty czy zespołu. Często podoba mi się tylko jedna czy dwie piosenki.
Akurat, Koniec Świata i Simon Curtis to jedni z niewielu wykonawców, których wszystkie utwory są w moim mniemaniu świetne, dlatego określam ich mianem "ulubionych". Three Days Grace, Skillet, HappySad, Strachy na lachy i Farben Lehre również zaliczają się do tego grona.
A i jeszcze jedno w ramach wyjaśnienia - słucham muzyki i twórczości. Więc za oczywiste uważam, że nie orientuję się jak wyglądają np. członkowie Końca Świata, czy ile ich jest.
Witam bardzo serdecznie po tak długim czasie~!
Tyle się działo, że jakoś nie zauważyłam jak to szybko zleciało.
To już prawie dwa miesiące w nowej szkole~!
Jak wrażenia? No cóż, przede wszystkim mam o wiele więcej nauki - zdarzają się dni, kiedy ślęczę nad książkami do pierwszej w nocy. Poza tym, nie jest tak źle. Przez cały wrzesień odezwałam się może... hmm... z trzydzieści razy? To i tak dużo, jak na mnie. Październik był przełomowym miesiącem - oswoiłam się z ludźmi z nowej klasy i zaczęłam (!) z nimi rozmawiać.
Moim ulubionym przedmiotem stały się zajęcia z psychologii. Pani profesor mówi naprawdę interesująco, a lekcje są ciekawe. No, ale żeby nie było tak pięknie i cudownie - dostaliśmy zadanie i to nawet dosyć trudne - musimy napisać referat. Wybrałam temat schizofrenii.
I to była genialna decyzja, bo dzięki temu natrafiłam na tę książkę.
"Pomóc Jani" - Michael Schofield
Jak już wspominałam, na "Pomóc Jani" trafiłam zupełnie przypadkowo. Szukając encyklopedii potrzebnych mi do napisania pracy na psychologię, moją uwagę przykuła ta malutka książeczka. Przeczytałam opis z tyłu książki. Stwierdziłam, że skoro muszę dowiedzieć się czegoś na temat schizofrenii, to warto znać nie tylko podręcznikowe naukowe formułki.
Początkowo traktowałam tę książkę pół żartem, pół serio. Uważałam, że schizofrenia to zwykła choroba, taka jak świnka czy grypa - nieszkodliwa i łatwa do wyleczenia. Mimo, że znałam na pamięć wszystkie definicje związane z tą chorobą, nie za bardzo potrafiłam przełożyć to na prawdziwe życie i ciężko było mi to sobie wyobrazić. "Słyszysz głosy? Ignoruj je, to nie może być takie trudne" - mniej więcej takie było moje podejście. Przed przeczytaniem nie potrafiłam być na tyle empatyczna, by to zrozumieć. Dopiero "Pomóc Jani" otworzyło mi oczy.
Tytułowa Jani jest małym dzieckiem z niemniej niemałym problemem. Schizofrenia, bo na taką przypadłość cierpi dziewczynka, jest jedną z najmniej poznanych chorób psychicznych. Nie wiadomo dokładnie, co ją powoduje, ani jak ją leczyć. Choroba, która w dzisiejszym "idealnym" świecie stała się niemalże tematem tabu; choroba, na której temat krąży więcej mitów niż jakiejkolwiek innej; choroba, którą społeczeństwo nie akceptuje, nie rozumie - jest w tej książce pokazana w zupełnie inny sposób niż dotychczas się spotkałam.
Autor - który jest jednocześnie ojcem Jani - opisuje wszystko dokładnie, a zarazem nieskomplikowanie i przystępnie. Ze stron książki bije prostota, ale także niesamowity talent pisarki. "Pomóc Jani" jest niejako "niemym" wołaniem o pomoc. Ojciec, który nie radzi sobie z problemem, by odreagować, ale także chce w jakiś sposób zwrócić uwagę otoczenia na chorobę córki, zaczyna w nietuzinkowy sposób spisywać historię ukochanej córeczki.
Twórca przedstawia wszystko takim, jakim w rzeczywistości jest - ukazywana niejednokrotnie brutalna prawda, bez zbędnego owijania w przysłowiową "bawełnę", uderza w najczulsze punkty ludzkiego współczucia i ujawnia smutną rzeczywistość diagnostyki i leczenia tej choroby.
Pan Michael nie stara się ukrywać własnych błędów i słabości. Wręcz przeciwnie - jest ich świadomy i szczerze się do nich przyznaje, nie udaje herosa, którym de facto nie jest żaden z nas. Autor często znajdując się między Scyllą a Charybdą jest zły na siebie, na swoją niemoc. To czyni go nie tylko płaskim, nierzeczywistym, papierowym bohaterem, a prawdziwym człowiekiem, z problemami, człowiekiem z krwi i kości.
Mimo, że na początku możemy tego nie zauważyć, książka opowiada nie tylko o trudnym dzieciństwie i ciężkim wychowaniu schizofrenika. Jest to przede wszystkim opowieść o ogromnej rodzicielskiej miłości. O tym, że uczucia rodziców do dziecka, są silniejsze niż jakiekolwiek przeciwności. Silniejsze nawet niż nieuleczalna choroba.
Wzruszająca i przejmująca książka o miłości i chorobie. Zmieniająca pogląd na świat, ucząca pokory i empatii. Kolokwialnie mówiąc - fajna; zjawiskowa i niezwykła. Jest jedną z niewielu, którą naprawdę polecam każdemu bez względu na wiek, płeć, czy ulubiony gatunek, po prostu - bez wyjątku.
